“Veel ondernemers bouwen een vennootschap op alsof het een machine is om te werken. Maar vergeten dat het later ook een machine kan zijn om van te leven.”Jarenlang draait een vennootschap rond activiteit. Facturen, omzet, klanten, groei. Ondernemers bouwen reserves op, organiseren kosten professioneel en creëren stap voor stap een financiële structuur die vaak veel efficiënter werkt dan een klassiek werknemersstatuut. Een wagen, GSM, internet, verzekeringen of een thuiskantoor verlopen via de vennootschap. Inkomsten komen bruto binnen en worden vanuit de vennootschap opnieuw ingezet.

Private credit wint snel aan terrein. Wat jarenlang een domein was voor institutionele beleggers, wordt vandaag steeds toegankelijker voor een breder publiek. Tegelijk blijft het voor veel investeerders een moeilijk te doorgronden categorie. De term wordt vaak gebruikt, maar niet altijd correct begrepen.Ook in recente berichtgeving van De Tijd wordt duidelijk dat private credit aan belang wint, onder meer door de terugtrekking van banken uit bepaalde kredietsegmenten en de aanhoudende zoektocht naar rendement.

Private credit wordt vandaag vaak omschreven als “in opmars”, als “alternatief” of zelfs als “een nieuwe trend”. Tegelijk groeit ook het aantal vormen dat onder die noemer valt. Direct lending, vastgoedfinanciering, mezzanine, crowdfunding… ze worden vandaag vaak samen bekeken als één geheel. En precies daar ontstaat het eerste misverstand.“Vandaag wordt alles wat niet via een bank loopt, automatisch private credit genoemd,” zegt Edgar Warmoes. “Dat klopt technisch, maar inhoudelijk is het veel te breed.”Wie vandaag probeert te vergelijken binnen private credit, vergelijkt daardoor vaak appels met peren. Want achter die ene term zitten fundamenteel verschillende producten, met andere structuren, andere risico’s en dus ook andere logica qua rendement.