Een staatsbon loopt af en plots staat het geld opnieuw op de rekening. Wat enkele jaren geleden een vrij eenvoudige beslissing leek, leidt vandaag tot meer vragen. Opnieuw intekenen op de staatsbon? Het geld op een rekening laten staan? Een andere belegging zoeken? En welke impact heeft de meerwaardetaks op die keuze?Voor veel beleggers is het actuele staatsbonmoment daarom meer dan alleen een nieuwe vervaldag. Het is een moment waarop een deel van de portefeuille opnieuw bekeken wordt. Zeker nu fiscaliteit nadrukkelijker meespeelt in beleggingsbeslissingen, wordt de ogenschijnlijk eenvoudige vraag “waar zet ik mijn geld?” al snel een stuk complexer.En opvallend vaak komt die vraag niet als eerste bij een vermogensbeheerder terecht, maar bij de accountant.Dat is logisch. U kent de financiële situatie van uw klant, weet wat er binnen de onderneming speelt en hebt zicht op geplande investeringen, liquiditeitsbehoeften en vaak ook de bredere vermogenscontext. Zeker voor ondernemers bent u daardoor een natuurlijke vertrouwenspersoon wanneer er plots een aanzienlijk bedrag vrijkomt.Maar precies daar ontstaat ook een ongemakkelijke positie. Uw klant verwacht richting, terwijl u niet noodzakelijk degene bent die hem moet vertellen welke belegging hij moet kopen.

De staatsbon blijft voor veel Belgen een vertrouwde manier om hun geld relatief passief aan het werk te zetten. Maar wie vandaag opnieuw intekent, doet er goed aan verder te kijken dan de bruto coupon. Zeker wanneer belastingen en inflatie mee in rekening worden gebracht.

Op Reddit lopen drie draden over Briqwise. Twee ervan zijn gearchiveerd, waardoor er niet meer op gereageerd kan worden, terwijl ze wel nog altijd bovenaan verschijnen in Google. Hieronder de vragen en de kritiek uit die draden, met een antwoord in cijfers. Ook waar de kritiek terecht is, en dat is ze op een aantal punten.

Bedrijfspand kopen of huren? We rekenen een pand van 500.000 euro tien jaar door. Lagere lasten vanaf jaar 1, kosten koper terug rond jaar 5. Alle aannames zichtbaar.

Wie aan vastgoedfinanciering denkt, denkt traditioneel eerst aan een bank. Maar op de Europese vastgoedmarkt is die vanzelfsprekendheid aan het veranderen. Private kredietverstrekkers nemen een steeds grotere rol op, niet alleen wanneer bancaire financiering onmogelijk blijkt, maar ook wanneer snelheid, flexibiliteit of de structuur van een dossier doorslaggevend zijn.Recente transacties illustreren die verschuiving. Invesco meldde in augustus een sterke stijging van zijn Europese vastgoedfinancieringen, gedreven door een toenemende vraag van kredietnemers. In Ierland maakten Affinius Capital en Macquarie Capital Principal Finance dan weer deel uit van een financieringsstructuur rond een omvangrijke residentiële portefeuille in Dublin. Hun engagement bedroeg €182 miljoen aan preferred equity, naast €550 miljoen seniorfinanciering.Los van de individuele bedragen is vooral de ontwikkeling erachter interessant: kapitaal voor vastgoed komt vandaag uit meer bronnen dan alleen de klassieke bankbalans.

Straat van Hormuz dicht, tarieven alle kanten op, energie duurder — en toch stijgen de koersen en groeit de economie. Hans Niewenhuis legt uit hoe dat kan.

Een ‘nee’ van de bank betekent niet automatisch dat een onderneming niet financierbaar is. Soms betekent het vooral dat het dossier niet binnen het gestandaardiseerd kredietmodel van de bank past. En daar zit een belangrijk verschil met private credit. Banken en private financiers kunnen naar exact dezelfde onderneming kijken én toch tot een andere conclusie komen.

Vijf vragen die minstens even belangrijk zijn als “Welk rendement krijg ik?”Rendement vertelt wat een investering potentieel kan opleveren. Maar om verschillende investeringen zinvol met elkaar te vergelijken, is ook de context achter dat percentage belangrijk. Waar komt het rendement vandaan? Welk risico staat er tegenover? Welke zekerheden zijn aanwezig? En wie heeft de investering vooraf beoordeeld? Deze vijf vragen helpen om verder te kijken dan één percentage.